Exploring Morocco, october 2008.

Dit jaar weer eens wat anders: een rondje Marokko. Na enig rekenwerk werd besloten de motoren te laten vervoeren naar Malaga en zelf daar naar toe te vliegen. Het kostenplaatje kwam ongeveer gelijk uit, maar de vakantie zou zo zes zonnige dagen langer duren.
De reis bestond voor mijn gevoel uit vier delen: het Rif gebergte, de steden Fes en Marrakech, de woestijn en de moeizame terugreis.
We reden met drie motoren en vijf personen: Huyb op de DR800, Peter en Connie op de Super Tenere en wij op de Transalp. Later zou Symon op zijn Africa Twin zich nog bij ons voegen.
Zoals gezegd vlogen we naar Malaga, daarna haalden we de motoren 40km verder op, haalden de dames van het vliegveld en reden een fraaie route naar Ronda en de dag erna naar Alcegiras.
Something else this year: a roundtrip in Morocco. We did the math and decided to have the bikes transported to Malaga and fly there ourselves. That would cost about the same as riding there, but would add 6 valuable holiday days in the sunny south.
Morocco gave me 4 experiences: the Rif mountains, the towns of Fes and Marrakech, the desert and the hard way back.
Three bikes to start with: Huyb on his DR800, Peter and Connie on the Super Tenere and we on the Transalp. Later Symon on the Africa Twin would join us.
As said, we flew to Malaga. We picked up our bikes 40km down the road, returned to the airport to get the ladies and then had a comfortable ride to Ronda and later to Alcegiras.

Deel 1: het Rif gebergte.

We staken over van Alcegiras naar Ceuta, kosten 30 euro p.p en per motor. In Ceuta staken we met behulp van een ritselaar de grens naar Marokko over waar de wegen onmiddelijk veranderden: van strak asfalt naar met zand bestoven hobbeliger asfalt. We volgden de N13 tot Tetouan, daarna namen we de kustweg naar het oosten. Asfalt met gaten en vuil, veel bochten en hoogteverschillen en mooi uitzicht op de middellandse zee. Bij Uad Lau draaiden we naar het binnenland, zuidwest naar Chefchaouen. Een prachtige rit door een kloof. In Chefchaouen vonden we na enig zoekwerk een hotel, de motoren zouden bewaakt worden door een 'guardien', een steeds terugkerend fenomeen deze reis. We aten in de medina en de terugtocht naar het hotel voerde ons door prachtige lila steegjes.

De volgende dag verlieten we Chefchaouen in Z.O. richting om na Seffiane weer onverhard naar het noorden te rijden. Prachtige weg, bergen in velerlei kleuren. Hier en daar een geit of hond, maar vooral veel mensen. Zodra je stopte kwamen ze overal vandaan. Goed om te vermelden dat alle reisgidsen vermelden dat het Rif gevaarlijk is en de mensen 'eng', maar dat ze het volkomen bij het verkeerde eind hebben. Ja, ze zijn arm en proberen wat aan je te verdienen (vooral door het verkopen van 'kif') maar ze zijn verder uiterst vriendelijk. Terugkijkend op deze reis vind ik het Rif eigenlijk het leukst!

Part 1: the Rif.

We took the ferry from Alcegiras to Ceuta. 30 euro pp and 30 for the bike. In Ceuta we crossed the Moroccan border assisted by a 'fixer'. The roads changed to dusty bumpy turmac the moment we crossed the border. First the N13 to Tetouan, then the coastal road east. The turmac got worse but the road more interesting: lots of bends, differences in altitude and nice views over the sea. At Uad Lau we turned southwest, a small road to Chefchaouen. A great ride through a canyon. Found a hotel in Chefchaouen, went to the medina for food. On our way back we enjoyed the beautiful lilac colored alleys.

The next day we left Chefchaouen in SE direction until Seffiane where we took a beautiful unpaved road north. The mountains were very colorful, we avoided the occasional goat or dog. People were everywhere, the moment we stopped they popped out from everywhere. This may be the moment to tell that the travelguides very wrongfully warn you about the Rif: it's supposed to be dangerous and the people are 'scary'. Yes, they are poor and try to earn a few dirhams from you (mainly by selling 'kif'), but they are very friendly. Looking back on this trip I think I like the Rif most!

Day 1-Last stop at north coast.

Day 2-Unpaved into the Rif.

Na weer een steeds slechter wordende kustweg naar het oosten te hebben gereden kwamen we in El Jebah. De dorpsstraat daar was enorm slecht en we werden meteen door de dorpsgek en een horde kinderen belaagd. Er bleek een aardig hotel dichtbij te zijn waar we onze intrek namen. Peter deelde buiten snoepjes uit aan de kinderen die uiteindelijk door de hoteleigenaar werden weggestuurd. 's Avonds belandden we bij een restaurant waar we tot onze verbazing en genoegen een uitstekend maal van verse vis kregen voorgeschoteld. Bij gebrek aan een biertje gingen we vroeg naar bed... When we reached the coast again we took the ever worsening road east to El Jebha. The main street there was in a terrible condition and as soon as we stopped we were confronted with the local idiot and a bunch of kids. A decent hotel proved to be near. Peter started spoiling the kids with candy, after a while they were sent away by the hotel owner. That evening we found a restaurant where much to our surprise we were served a great meal of fresh fish. As they didn't serve beer we got to bed early...

Peter spoiling kids in El Jebha.

Naar Fes.

Direct vanuit El Jebah leidde volgens de kaart een wit (klein) weggetje zuidwaarts. Een klein weggetje dus. Het bleek dat er een nieuwe weg werd aangelegd, waarschijnlijk een deel van de nieuwe kustweg. Deze was heel breed, bedekt met grof grint en nog zonder verkeer, behalve wij dan en honden en schapen. Het duurde nog een hele tijd voordat die overging in het oude smalle weggetje dat de kaart beloofde. Nu werd het weer leuk: smal, slecht wegdek en veel stof. Af en toe gooide kinderen met stenen maar ze hielden snel op toen Connie hén bekogelde: ze had een voorraadje ingeslagen! Uiteindelijk belandden we weer op de N2 naar Ketama, de vreselijkste stad die we in Marokko tegenkwamen. Een enorme bende en ongure types die eenmaal zelfs probeerden Huyb van zijn motor te trekken! Dat was dan ook onze enige minder leuke ervaring in Marokko, wat de mensen betreft. In Teta-Ketana, even verder, dronken we wat op een terras. Oude mannen om ons heen genoten vrijmoedig van hun kif pijpen... De laatste stop voor Fes was in Taounate waar we kip aten in het zonnetje. Het Rif deel van de trip was hiermee afgesloten.

To Fes.

Directly from El Jebah a white (little) road left to the south. According to the map. Apparently a new wide road was under construction, still covered in pebbles and with no other traffic than us and some sheeps and dogs. It took quite a while before the road changed into the promised 'white' road: this was fun again. Bad surface, narrow and with lots of dust. From time to time kids would throw stones at us, but they stopped and were even shocked when Connie threw stones back at thém: she had collected a number of small rocks before we started out! In the end we reached the N2 to Ketama, which was by far the most awful town we've seen in Morocco. Dirt (of the wrong kind) and many scary men everywhere. One of them even attacked Huijb, trying to pull him off his bike. This was the only man-made nasty incident we had in Morocco. In Teta-Ketana we stopped for soda's, the old guys around us candidly enjoyed their kif pipes... The last stop before Fes was Taounate where we ate chicken in the sunshine. The Rif part of the trip ended here.

Back home.

The cities.


back

Marokko Morocco motor motorcycle reis trip